Wat kun je maken van plastic afval dat aanspoelt.

Het plastic afval dat in zee terecht komt, vormt of plastic soep-eilanden in zee of spoelt ergens aan op de kust.

Er wordt al hard gewerkt om de plastic soep-eilanden op te ruimen, bijvoorbeeld door de Ocean Cleanup van Boyan Slat … meer informatie vind je hier.

Ook blijft er veel plastic op de stranden achter zoals op het Copacabana-strand bij Rio de Janeiro en op Bali. Vandaar ook de naam van onze bank. Op het eiland Copacabana is daar veel van te zien, daarom hebben we onze bank naar dit eiland vernoemd. Daar waar de hotel staan op Copacabana, wordt het plastic iedere dag ervan opgeruimd, maar de stranden uit het zicht van de hotels liggen vaak vol met plastic.

Testen onder primitieve omstandigheden

Robert van den Ham en ik hebben ons bezig gehouden met de volgende vraag: “Wat kunnen eilandbewoners onder primitieve omstandigheden doen met het aangespoelde plastic, zodat het weer een waarde heeft?”.
Om dit te testen hebben wij ons plastic afval opgespaard, in stukken gesneden en een dag geprobeerd: “Wat kun je ermee?”. Uitgangspunten waren open vuur op hout, simpel gereedschap, zandondergrond en pannen, daarnaast beginnen bij “nul”.

Wat we na een dag uitproberen weten is:

  • Gesmolten kunststof in een pan is lastig te roeren, er blijven klonten achter van kunststof met een iets hogere smelttemperatuur.
  • Het gesmolten plastic onderin een pan door een gat te laten lopen, gaat goed. Helaas raakte het gat snel verstopt door een klont. Waarschijnlijk kunststof met een hogere smelttemperatuur.
  • Als de kunststof te heet wordt, dan slaat de vlam in de pan. Door de pan af te dekken, is het te doven. Even dan…
  • Vlam in de pan maakt de gesmolten kunststof donker van kleur, maar van ‘brandafval’ is niet snel spraken.
  • Overschrijding van de smelttemperatuur maakt de pasta waarschijnlijk ook donker van kleur.
  • Plastic uit de pannen kun je niet in een mal gieten; het is te dik en het heeft klonten.
  • De gesmolten kunststof eruit gieten of scheppen is mogelijk.
  • De warme pasta kun je enigszins moduleren met een plamuurmes.
  • Plamuur je het op een gladde oppervlak, een staalplaat in onze situatie, dan is één kant mooi glad en zijn ’sporen’ van gerecycled plastic zichtbaar. De andere kant, de buitenkant, is erg grof.
  • Warme pasta in een uitsparing in het zand ‘plamuren’ is goed te doen.
  • Een eindobject uit een zandmal lijkt op een steen. Het zand gaat deels in het oppervlak zitten, maar het is verrassend licht en enigszins flexibel.
Tegel gemaakt in een mal van zand. Het heeft het uiterlijk van een steen.
Gesmolten plastic pasta uitgerold op een staalplaat. Het heeft een bijzondere uiterlijk.

Is hier een toepassing voor te bedenken?

Het resultaat, hergebruik van kunststof onder primitieve omstandigheden, levert verrassende producten op. Maar wat kun je hiermee doen?
Kun je er wegen berijdbaarder van maken? De stenen zijn immers niet zwaar en zakken hierdoor niet snel weg.
Of zouden we er toch een betegeling op een vloer van een binnenruimte of lichte dakpannen voor op woonhuizen in de buurt van kunnen maken?

Je kunt bijvoorbeeld denken aan plantenbakken van plastic afval, die dan weer worden gebruikt door dezelfde hotels die nu het plastic afval weggooien.

Maar dat is niet voldoende, er ligt gewoonweg teveel plastic afval op de stranden.

Heb je een suggestie wat je ervan kunt maken wat bruikbaar is voor mensen die in de buurt wonen van veel plastic afval, dan horen we die graag.

Godfried de Graaff

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.